Kazimierz Przerwa-Tetmajer - Pozdrowienie
Wiersz ten to poetyckie pozdrowienie z Tatr. Przedstawione są w nim elementy krajobrazu górskiego: śnieżne szczyty Tatr, dunajcowy prąd, wierzby przydrożne, smreków las, śnieżne skały, hale, łąki, wzgórza, pola, wieś i kwiaty. Podmiot liryczny z "Pozdrowienia" to osoba pochodząca z gór (góral), która przebywa z dala od swojej prywatnej ojczyzny, tęskni za nią i chce ją pozdrowić. Czyni to w sposób bardzo oryginalny. Prosi wiatr o pozdrowienie całego górskiego kraju. Wiersz ma budowę stychiczną, rymy są krzyżowe i męskie. W pierwszej zwrotce podmiot liryczny opisuje wiatr - jest on chłodny, wiosenny, "sponad wiślanych leci fal". Podmiot liryczny domyśla się też, że wieje on w kierunku południowym i na swojej drodze spotka jego ukochane góry - Tatry. Chce on wykorzystać ten wiejący wiatr jako swoistego listonosza - prosi go o zaniesienie pozdrowienia do swoich rodzinnych okolic. Wymienia elementy krajobrazu tatrzańskiego, a więc typową roślinność, wygląd górskich szczytów, szczegółowość opisu dowodzi wrażliwości osobistej podmiotu lirycznego, dobrej jego pamięci i szczerego uczucia do swojej rodzinnej okolicy. Podmiot liryczny musi bardzo kochać Tatry, ponieważ adresatem jego pozdrowienia jest nawet "w ogródkach każdy kwiat". Prosi on wiatr o pośpiech, "ku stawom, halom gnaj", a pozdrowienie ma być tysiąckrotne, co jeszcze dowodzi wyjątkowej tęsknoty podmiotu za swoimi rodzimymi stronami.