Adam Mickiewicz - Sonety Krymskie
Sonety krymskie powstawały, kiedy poeta znajdował się na zesłaniu (1825). Jesienią tego roku Mickiewicz wyjeżdża na Krym. Zafascynowany tamtejszą przyrodą, pełen nostalgii, pisze cykl utworów pod wspólnym tytułem "Sonety Krymskie". Wraz z sonetami odeskimi ukazały się one drukiem w 1826r. Takie opisy podróży w formie sonetów były popularne w Niemczech i w Anglii (Poeci jezior). Sonet to trudna forma wypowiedzi lirycznej, narusza rygory i ograniczenia, są to utwory układające się w czterech zwrotek. Dwie pierwsze, czterowersowe, mają charakter opisowy, dwie następne to triady - są refleksyjne. Z zagranicznych twórców sonety pisali Dante, Petrarca, w Polsce Mikołaj Sęp-Szarzyński. Po taką formę często sięgał również Mickiewicz. W sonetach pojawia się nowa kreacja podmiotu lirycznego, jest to wędrowiec, człowiek podróżujący, otoczony przepiękną, egzotyczną przyrodą, ale też marzący nieustannie o powrocie do ojczyzny. Jest samotny, marzy o powrocie na Litwie i zobaczeniu swoich bliskich, a szczególnie ukochanej. Wspomina szczęśliwe czasy dzieciństwa, nie szuka niczyjego towarzystwa. To człowiek, który żyje wspomnieniami, bo te właśnie uważa za najpiękniejsze. W sonecie "Burza" w obliczu katastrofy na morzu, wszyscy ludzie żegnają się ze sobą, szukają wsparcia u innych. Podmiot liryczny nie próbuje do nikogo podchodzić, wystarcza mu własne towarzystwo.