Julian Tuwim - Kapuśniaczek
Zasadą kompozycyjną wiersza "Kapuśniaczek" jest kontrast między tym, jaki faktycznie jest Kapuśniaczek, a jego marzeniami. Kapuśniaczek jest łagodnym deszczem, o drobnych kroplach, który właściwie nie moczy, ale zrasza, nie sposób w nim zmoknąć. Ze względu na swoją nieszkodliwość budzi przyjazne uczucia, jest jeszcze młody (skojarzenia z dzieckiem) a więc zapewne jeszcze urośnie. Na razie jednak, zamiast zmuszać ludzi do chowania się pod dachami parasoli, bawi się, skacze, sypie się. Podmiot liryczny wczuwa się w uczucia Kapuśniaczka, współczuje mu w jego marzeniach bycia dorosłym, ulewnym deszczem. Sam się nie ujawnia, poznajemy go tylko dzięki opiniom, jakie wygłasza, opisując padający Kapuśniaczek. Kapuśniaczek to: milion drobnych wilgnych muszek; szary, mokry, mżący maczek; dżdżu wodnisty puszek; rośny pył jesienny, siwy kapuśniaczek; słaby; maleńki; młodziutki; fruwające kropki; kapanina biedna; jeszcze jedna kropla. Kapuśniaczek chciałby: być ogromny, ulewny, chluszczący; rozpluskiwać się w rynnach; rozlać się w kałuży; dziobać szyby łzawą i zawiłą ospą. W wierszu zastosowane zostały epitety, na przykład "drobnych, wilgnych (muszek)", porównania - "jak wesoły milion (...) muszek, sypie się i skacze dżdżu wodnisty puszek", personifikacje - "tak to sobie marzy kapanina biedna", onomatopeje - "bębnić", "rozpluskiwać", "dziobać szyby", zdrobnienia - kapuśniaczek, puszek, maczek.